Bekeken: 223 Auteur: Wenshu Publicatietijd: 04-12-2023 Herkomst: Locatie
Door de jaren heen is het bescheiden badpak aanzienlijk vooruitgegaan. Mannen zwommen toen in hun ondergoed, maar zodra dames hun tenen in het water begonnen te steken, besefte iedereen dat ze zichzelf moesten bedekken. Het duurde tientallen jaren voordat de kleine bikini's en de atletische kleding uit één stuk die we vandaag de dag kennen, ontstonden. Eerder badpakken leken soms op jurken. Maar waarom worden ze 'badpakken' genoemd? Ontdek het door verder te lezen!
De eerste badpakken voor vrouwen leken soms op japonnen. Vrouwen in Bath, een Brits kuuroord, droegen in de 17e eeuw golvende canvaskleding die zich met water vulde en hun proporties verhulde. Zelfs in de 19e eeuw, toen dames enkellange japonnen met hoge halslijnen en lange mouwen droegen, bleef dit soort volumineuze kleding in de mode. Mannen zwommen echter vaak naakt (wat als gezond werd beschouwd), of ze kleedden zich nauwsluitend.
Zoals je zou verwachten, waren deze baljurkachtige outfits alleen geschikt om mee te zwemmen en rond te spetteren, of, om het anders te zeggen, om in te baden. Zo is het badpak vernoemd naar een locatie die bekend staat om zijn geneeskrachtige water en de enige activiteit die je echt kunt uitvoeren terwijl je een kletsnatte jurk draagt.
Maar naarmate de tijd verstreek, begonnen de opvattingen te veranderen en begonnen vrouwen de voorkeur te geven aan een actieve manier van leven. Toen de naam 'badpak' voor het eerst werd gebruikt, in de jaren twintig, was er eindelijk een doorbraak. Badkleding is een beetje verbeterd en kan gedurende dit gewaagde decennium zelfs worden gebruikt om te sporten. Damesoutfits werden beïnvloed door de flapper-esthetiek en zagen er vaak uit als minirokken of korte broeken die met een tanktop werden gedragen. Sommige dames droegen zelfs een kleine, nauwsluitende outfit naar het model van de beroemde Australische zwemster Annette Kellerman, hoewel dit werd afgekeurd.
Een ander fascinerend aspect van de geschiedenis van het woord is de afleiding ervan. De Fransman Louis Réard creëerde de huidige versie van dit schamele badpak in 1946. Hij gebruikte driehoeken van stof om een topje en een broekje te maken, geïnspireerd door de geest van potentieel en vrijheid die in Europa groeide na de Tweede Wereldoorlog. Zijn creatie werd zo obsceen geacht dat hij een nachtclubdanseres moest betalen om hem tentoon te stellen op een badpakevenement in Parijs, waar hij al snel populair werd en viraal ging. Talloze landen stuurden hem fanbrieven en bikini's waren volledig verboden op stranden van Portugal tot Amerika.
Maar waar haalde Réard de naam van zijn badpak vandaan? Op het Bikini-atol, een kleine eilandengroep in Oceanië, voerden de Verenigde Staten in hetzelfde jaar hun eerste atoombomtest uit. De dorpelingen noemden hun huis 'Pikinni', wat in hun taal 'kokosnootplaats' betekende, maar uiteindelijk werd dit 'bikini'. De fascinerende naam van Réards tweedelige pak komt voort uit zijn bewering dat het 'klein en verwoestend' was, net als de atoombom zelf.
Het badpaklexicon heeft veel input gekregen van de Amerikaanse ontwerpster Anne Cole. In de jaren twintig richtte haar vader een badpakbedrijf op dat meteen een grote vlucht nam en waar Anne haar start in de branche kreeg. Ze startte haar eigen merk in 1982 en vond een paar jaar later de eerste tankini uit.
Ze combineerde de woorden 'bikini' en 'tank', zoals in tanktop, om haar ontwerp te beschrijven, aangezien het een tweedelige outfit was die dezelfde bedekking bood als een mouwloos shirt en de buik bedekte. Cole dacht dat haar ontwerp de zorgen van vrouwen over badkleding zou wegnemen; het werd al snel populair en is nog steeds in gebruik.