Wat is bikini, of wat is een tweedelig zwempak?

A bikini is een tweedelig zwempak dat voornamelijk door vrouwen wordt gedragen, met twee driehoeken stof aan de bovenkant die de borsten bedekken, en twee driehoeken stof aan de onderkant: de voorkant bedekt het bekken maar laat de navel bloot, en de achterkant bedekt de interbilspleet en vaak de billen. De maat van het topje en broekje kan variëren, van bikini's die de borsten, het bekken en de billen volledig bedekken, tot meer onthullende ontwerpen met een string- of G-stringbroekje dat alleen het schaambeen bedekt, maar de billen blootlegt, en een topje dat alleen het tepelhof bedekt.

In mei 1946 bracht de Parijse modeontwerper Jacques Heim een ​​tweedelig zwempakontwerp uit dat hij de Atome ('Atom') noemde en adverteerde als 'het kleinste zwempak ter wereld'. Net als zwemkleding uit die tijd bedekte het de navel van de drager en trok het niet veel aandacht. Kledingontwerper Louis Réard introduceerde in juli zijn nieuwe, kleinere ontwerp. Hij vernoemde het zwempak naar het Bikini-atol, waar vier dagen eerder de eerste openbare test van een atoombom had plaatsgevonden. Zijn krappe ontwerp was gewaagd en liet de navel van de drager en een groot deel van haar billen bloot. Geen enkel catwalkmodel wilde het dragen, dus huurde hij een naaktdanseres uit het Casino de Paris genaamd Micheline Bernardini in om het te modelleren bij een recensie van zwemkledingmode.

Vanwege het onthullende ontwerp werd de bikini ooit als controversieel beschouwd, kreeg hij te maken met tegenstand van een aantal groepen en werd hij slechts zeer langzaam door het grote publiek geaccepteerd. In veel landen werd het ontwerp verbannen van stranden en andere openbare plaatsen: in 1949 verbood Frankrijk het dragen van bikini's aan de kust; Duitsland verbood de bikini uit openbare zwembaden tot in de jaren zeventig, en sommige communistische groeperingen veroordeelden de bikini als een ‘kapitalistische decadentie’. De bikini kreeg ook kritiek van sommige feministen, die het verguisden als een kledingstuk dat was ontworpen om bij de smaak van mannen te passen, en niet bij die van vrouwen. Ondanks deze tegenslag verkocht de bikini echter nog steeds goed in het begin van de 20e eeuw, zij het discreet.

De bikini kreeg meer bekendheid en acceptatie toen filmsterren als Brigitte Bardot, Raquel Welch en Ursula Andress ze droegen en op openbare stranden werden gefotografeerd en in film te zien waren. Het minimalistische bikiniontwerp werd halverwege de jaren zestig in de meeste westerse landen gebruikelijk als badkleding en ondergoed. Tegen het einde van de 20e eeuw werd het veel gebruikt als sportkleding bij beachvolleybal en bodybuilding. Er zijn een aantal moderne stilistische varianten van het ontwerp die worden gebruikt voor marketingdoeleinden en als brancheclassificaties, waaronder monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini, rokini, string en g-string. Een herenzwempak uit één stuk kan ook een bikini worden genoemd. Op dezelfde manier wordt een verscheidenheid aan heren- en damesondergoed beschreven als bikini-ondergoed. De bikini heeft geleidelijk aan brede acceptatie gekregen in de westerse samenleving. Aan het begin van de jaren 2000 waren bikini's jaarlijks een omzet van 811 miljoen dollar geworden, wat een impuls gaf aan spin-offdiensten zoals het waxen van bikini's en het bruinen van de zon.